About the work
De monumentaliteit van de beeldjes zit niet in hun formaat of zichtbaarheid! Het zijn geen miniaturen in de klassieke zin. De chamotte houdt vuur vast, draagt sporen van hitte en weerstand. De beeldjes zijn condensaties! Ze staan niet te kijk, ze staan.
En, wie niet vertraagt ziet niets.
In het landschap verschuift de schaal. Niet het object wordt groter, maar de waarneming. Monumentaliteit ontstaat niet door massa, maar door relatie en aandacht. Het beeldje kan evengoed vijf centimeter als vijf meter zijn. Het object blijft minimaal, de wereld maximaal.
In ‘klein -monumentaal- klein‘ verschijnen de beelden als sporen, nauwelijks los van en in de aarde. Ze dragen geen heroïek! Het beeldje reist en het landschap wordt medeschepper. Het lichaam blijft hetzelfde, maar wordt telkens anders gelezen door zee, bergen, rots, woestijn of horizon.
Door ze in een ‘reisfoto’ te plaatsen, verschuift de schaal van het beeldje en wordt monumentaal in het landschap. Het kleine, intieme terracotta beeldje duwt tegen de horizon. Het landschap wordt decor, niet om te tonen, maar om het beeld te laten resoneren. Een poort naar het surreële, je gelooft het omdat het stil blijft.
Het beeld wil niet “groot lijken”, geen ironie en geen knipoog.
“Uit de roestbruine beeldjes rijst een huid van trillingen, een verbondenheid en een bestaan naar de volgende lagen van leven ”
Een klein beeld dat reist om monumentaal te worden.
Dirk De Middeleer
